Bugün bir bebek daha ölecek Doğu’da…

 

Van’ın Gürpınar’a bağlı Çeli mezrasında kar yolları kesince, bir bebeciğin cenazesi çuvalda taşındı!

Tüyleri ürperten bu haber tüm gazete ve televizyon kanallarının birinci haberiydi. Sosyal medyada duruma kızanlar, öfkelenenler, üzülenler, kahrolanlar vardı…

Timsah gözyaşlarıydı bunlar…

Kimsenin samimiyetine inanmıyorum. Anlık üzüntü ve empati ne işe yarıyor sorarım size…

Bugün de birileri ölecek Doğu’da.

Bugün tek odalı evlerinde, buz gibi bir havada, dört kardeş okula giderken “ayakkabı giyme sırası kimdeydi” diye düşünecek. Biri giyecek diğer dördü plastik terlikle yürüyecek okula.

Bugün hamile bir kadın sancısı tutunca, evde bir başına göbek bağını kesecek, şanslıysa bebek de yaşayacak kendisi de.

Delikanlılar askere gitmenin yolunu gözleyecek, sıcak yemek için, temiz yatak için. Şehirli erkeklerden, askerlik koşullarının ne denli felaket olduğunu anlattıklarına şahit olmuşsunuzdur. Siz hiç bir Doğulu çocuktan dinlediniz mi aserlik anılarını?

Açlıktan karnı guruldayan bir adam, evine eli boş geldiği için vicdan azabı çekiyor olacak ve kalbi en fazla 45’ine kadar atacak.

Bir büyükanne, ilaç alınamadığı için yatağından kalkamayacak.

Bir dede, şaslıysa ve 70’ine gelebildiyse; kendisine verilen bir yastık boyu yatağından kalkmamayı dileyecek…

Bugün bir bebek daha ölecek Doğu’da ve siz eğer haber olursa üzüntünüzü twitter’dan ifade edecek ve hayatınıza döneceksiniz.

Dünya hali…

Duyarlı ve gerçek insan bir şeyler yapacak, yapmanın derdine düşecek; “ölüsevici’ olanlar ise, çuvaldaki bebeciğin fotoğrafını paylaşmaya devam edecek…

Kimse aynaya bakmayacak; sıradaki felaket haberine yoğunlaşacak…

Çuvaldız kimseye batmayacak.

Çuval işini yapmaya devam edecek…